deBaak.nl maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.

Sluiten

Wat maakt René mee in de BLC tijdens module 2?

Koptelefoon

De tweede module gaat over hoe je vanuit jezelf de verbinding legt met de ander. Belangrijk is het om de persoonlijke belemmeringen die ik daarin tegen kom, ga zien en hier mee om weet te gaan. Een van de belemmeringen kwam ik al tegen tijdens  intervisie bijeenkomst. Het werd me daar weer eens duidelijk dat ik het niet altijd makkelijk vind te erkennen dat ook ik fouten mag maken. Juist óók in mijn vak zou ik eigenlijk willen zeggen. Het belemmert me dat ik er vaak (on)bewust van uit ga dat ik het moet weten/moet kunnen. Mezelf hier ruimte in geven, niet teveel moeten en vanuit het vertrouwen dat het okay is hoe ik ben en werk helpt me om het contact te hebben en te houden met mezelf en de ander.

Ik realiseer me dat ik de afgelopen weken te weinig aandacht heb besteed aan een ander leerpunt uit deze module. Nu ik dit zo opschrijf baal ik ervan. Het gaat erom regelmatig stil te staan hoe het met mij gaat, hoe ik me voel. Of zoals ik dat dan noem:  “Hoe is ’t met de BV Dagevos”. In plaats van hierbij stil gestaan heb ik voornamelijk doorgedraafd afgelopen tijd, gaan, gaan, gaan, steeds de vlucht naar voren, what’s next, nog even zus, nog even dit, lange dagen maken, veel achter de pc, in gesprek, voorbereiden, vooruit. Dus onvoldoende afgestemd op wat ik nodig had op het moment zelf. Vorige week verliep een intakegesprek zo vreemd en ongemakkelijk dat het gelukkig wel  lukte naar mezelf te kijken en stil te staan. Was ik blij mee, het gesprek werd vervolgens een echt gesprek met aandacht voor wat er daadwerkelijk speelde bij mij en de ander.

Maar terug naar de module. Het wordt me in verschillende oefeningen en reflectie momenten duidelijk dat het er mij omgaat gelijkwaardig in gesprek te willen zijn. Dmv gelijkwaardigheid creëer ik ruimte voor mezelf en de ander om datgene te bespreken waar het daadwerkelijk omgaat. Het “moeten weten” staat de gelijkwaardigheid in de weg. Wat helpt is de intimiteit van het contact op te zoeken, mezelf te laten zien en horen. Zonder voor de ander te gaan zorgen. Juist niet. Door voor mezelf te zorgen en dit te delen met de ander geef ik ruimte voor het contact. Mooie woorden, maar in de praktijk maar al te lastig. Wel merk ik dat ik dit proces 1 op 1 beter aan durf en op pak dan in een groep. Ook in de vertrouwde BLC groep. Ook dan komt toch een stem naar boven dat ik het moet weten en niet kwetsbaar mag zijn en ook vooral aardig gevonden moet worden. Hardnekkig en irritant, mee aan de slag dus.

Heb mezelf met zweet in de handen in een rollenspel gegooid, ik introduceerde mezelf nog met “ik ga springen”. En wat kwam er onder meer uit:  Mijn grote schrikbeeld is om er “naast te komen te staan”, buiten de groep. Om dit te voorkomen zoek ik steeds de aandacht. Die bescherming van mij is wat de ander het meest ziet, echter dat ben ik niet in essentie. Door eerdere blauwe plekken laat ik mijn essentie dus lang niet altijd en makkelijk zien. Hoeft ook niet altijd maar wat makkelijker wens ik mezelf wel toe.

Een andere beschermingsconstructie die me in de weg kan staan is dat iets af moet zijn, er moet een resultaat zijn. Hierdoor koers ik soms te geforceerd op een doel af. Ook dat staat de verbinding tussen mij en de ander dan in de weg.

Ik merk trouwens bij het schrijven van deze blog dat ik steeds een sterke neiging onderdruk om vooral ook aan te geven dat deze belemmeringen en beschermingsconstructies me zeker niet altijd in de weg zitten. En dat ik toch echt een heel goede coach ben, en de lezer vooral niet moet denken dat ik het allemaal niet weet en zo, etcetera etcetera. Zoals altijd: het gebeurt waar ik bij sta!

De les is o.a. durf te experimenteren. Geef aan als ik bijvoorbeeld iets waardeloos vindt, ergens geen zin in hebt. Durf stelling te nemen. Natuurlijk wel als ik dat ook echt zo vind. Geen poppenkast. Bijvoorbeeld ook juist doorgaan als iemand bij zijn/haar verdriet komt. Kan helend zijn. Ga als coach hierin voor ipv dat ik afhoud en terugkrabbel om de lieve goede vrede te bewaren. Dit zie ik en dit vereist  lef en durf van mijn kant. Maar hé ik was hier toch om te leren! Dus laat ik me raken in het contact met de ander. Zonder dat ik omval. Laat de “pijn” toe. Dus focus op wat mijn gevoel is, waar gaat dat nu over en hier iets mee doen ipv wegbewegen. Juist dan kan ik contact hebben en krijgen met anderen. Het gaat over Er Zijn, voor mezelf en de ander. Ego loslaten. Man, het is al okay. Ik vind de kracht in wie ik ben en niet in wat ik zou moeten zijn of doen.

Beeld van de mij zo geliefde zee komt naar boven. De zee kent een oppervlakte, diepte, je kan er in duiken, je kan er naar kijken vanaf het veilige strand, daarboven de lucht. Alles is er en mag er zijn. Geldt ook voor mij. Laat het zien, ga ermee aan de slag. Het is mijn uitdaging is om de pijn op te zoeken, de confrontatie aan te gaan, om vandaar uit te blijven groeien…

Tot slot wil ik de oefening noemen waar voor mij veel op zijn/haar plek valt. De oefening heet “Stille getuigen”. Ik mag een kwartier lang zelf invullen en twee andere deelnemers luisteren mee. Ik mag ingaan (of niet) op 3 vragen: 

  • Stel dat je je niet zou beschermen. Wat zou er dan gebeuren?
  • Welke kwaliteiten van jou worden dan zichtbaar?
  • Wat betekent dat voor de coachingsrelatie en voor jou als coach?

Mijn gesprek met mezelf en de twee toehoorders geeft me mogelijkheden en ruimte om verder te leren en te groeien. Ik merk ook weer hoe blij en content ik  ben met mijn werk en de mogelijkheden die het me biedt mezelf en de ander verder te helpen. En tegelijkertijd heb ik zin én vind ik het spannend met al die mogelijkheden aan de slag te gaan en te gaan experimenteren in de praktijk.


Wordt vervolgd!

René Dagevos

Management Coach & Trainer
Het Echte Werkt!
www.hetechtewerkt.nl

<< Ga naar de opleiding Baak leergang Coaching

Hoe zie jij dit?

  • Thijs (28 januari 2011 om 15:03 uur)

    cool&#33;

Plaats jouw visie of vraag

Reactie
Naam

Code
  Omschrijving Profiel Duur Investering